Dec 122016
 

Vijftig plussers. De groep wordt hoe langer hoe groter. De groep werkzoekende 50 plussers wordt helaas ook steeds groter. Campagnes vliegen ons om de oren, ‘Open voor 50 +’of ‘de 50 plusser als klusser’ Precieze getallen heb ik niet voorhanden maar je wilt ze niet allemaal tegelijk bij je aan de eettafel. Aan de andere kant, kan best gezellig zijn als je tenminste een flink uit de kluiten gewassen tafel met een flink aantal stoelen voor handen hebt.

Volgens het UWV hebben we in de regio Zwolle 7010 geregistreerde 50 plussers met een WW uitkering. Dat zijn er al aardig wat aan de eettafel. Ik moet dat natuurlijk wel juist weergeven en erbij vermelden dat de regio Zwolle bestaat uit: Dalfsen | Hardenberg | Hattem | Heerde | Kampen | Meppel | Oldebroek | Ommen | Raalte | Staphorst | Steenwijkerland | Westerveld | Zwartewaterland | Zwolle

Dan valt het nog wel mee zou je dan kunnen denken. Helaas zijn er ook nog een heleboel 50 plussers die een bijstandsuitkering hebben en, veelal onbekend, 50 plussers die niet uitkeringsgerechtigd zijn omdat ze vermogen hebben in de vorm van een eigen huis of spaargeld. Al met al zijn dat aardig wat Zwolse 50 plussers hoor. Je kan ze niet kwijt in theater De Spiegel.

Hoe kan het dat de werkloosheid in het algemeen afneemt maar niet bij deze groep? De redenen zijn heel divers. Echter, ik wil u er eentje voorleggen. Met name ook omdat ik mij stoor aan de gang van zaken. En dan is ‘stoor’ zachtjes uitgedrukt.

Stel je bent 55 en je werkt 30 jaar voor dezelfde werkgever en ineens roept de directeur ‘we zijn failliet’ Dan sta je toch mooi even met je oren te klapperen. En als dat klapperen dan eindelijk vervaagt besef je ineens dat je werk ophoudt te bestaan. Ja en dan? Dan gebeurt er iets met je. Wat, dat verschilt per persoon maar hoe dan ook gebeurt er iets.

Een belangrijke overeenkomst met een ieder die dit overkomt is de gang naar het UWV. Niet voor niets maken ze reclame dat je daar moet zijn als het gaat om werk in inkomen. En de mensen bij het UWV hebben het ook stuk voor stuk goed met je voor. En jij? Ach na 30 jaar werken en premies betaald te hebben voor de WW mag je daar toch ook van profiteren? Dat is ook wat het beleid is.

Dus de eerste paar maanden van je ‘rouwfase’, je hebt tenslotte je baan verloren, mag je het rustig aan doen. Geen of niet al teveel bemoeienissen vanuit het UWV. Na een maand of 3 zal er meer reuring komen van de overheid. Er wordt eens gekeken naar je huidige situatie, je toekomstige situatie en de gewenste situatie. Je CV, als je die al hebt, wordt eens bekeken en je krijgt wat tips & tricks met betrekking tot solliciteren. Iets wat jij je hele leven nog niet gedaan hebt. Nog eens 3 maanden kabbelen voorbij. Niet teveel aandacht aan geven, komt wel goed.

En daar zit hem nu juist de kneep, het komt niet goed. Als je 30 jaar gewerkt hebt (iets minder mag ook) dan weet je niet wat het is om bij de deur te lopen. Als je jarenlang sociale omgang hebt gehad met collega’s en eventueel zakelijke relaties dan is thuiszitten echt even iets anders. Op de verjaardagen waar je verschijnt praat men veelal over werk gerelateerde zaken. Jij niet, je praat over het groeien van het gras, de witte en bonte was en over de bloemige aardappel die je vanmiddag in alle vroegte al geschild hebt omdat je dan in ieder geval nog iets om handen had.

Gechargeerd ik weet het maar het gebeurt echt! Mensen vallen in een gat de eerste maanden van de werkloosheid. En daar wordt volledig aan voorbij gegaan! De gedachte dat ‘men’ redelijk snel weer een andere baan heeft is in veel gevallen onzin. Dat geldt overigens voor alle leeftijd categorieën. De 50 plusser heeft de leeftijd, de ethiek en hier en daar de houding tegen.

Door het ‘effe’ rustig aan te doen raak je de aansluiting met de arbeidsmarkt kwijt. En dan begint het gedonder pas echt. Je solliciteert je een ongeluk. Past iedere CV aan per sollicitatie. Schakelt hulpdiensten in, je werkcoach ziet het helemaal zitten dat jij als voormalig controller, de slachthallen van de plaatselijke kippenslachterij schoon gaat maken . En als klap op de vuurpijl krijg je van je directe omgeving te horen ‘ach kom op er is toch werk zat voor iemand zoals jij’. Niet dus.

Helaas heb ik in mijn werk moeten constateren dat veel 50 plussers juist in de eerste maanden schade oplopen. (andere leeftijden ook overigens maar daarover later meer) Schade als verlies van eigenwaarde, groeiende onzekerheid, gezinsproblemen, financiële- en psychische problemen noem het maar op. Schade die niet 1,2,3 te herstellen is. Ze komen in een vicieuze cirkel. De energieke persoon die men eens was is verdwenen. De relatief overbrugbare afstand naar werk wordt een steeds grotere afstand, een kloof.

De 50 plusser is van een generatie dat werkloos zijn ‘niet hoort’. Het werkloos zijn wordt in beginsel dan ook afgedaan als een tijdelijke hobbel op het anders zo geplaveide pad. En dat moet anders!

Vanuit de 50 plusser maar zeker en vooral van de kant van de overheid, lees uitkerende instanties. De 50 plusser kan het anders doen. Door de trots te laten varen en van de daken te schreeuwen dat je werkzoekende bent. Niet in je schulp kruipen maar juist eruit. Hulp aanvaarden daar waar het geboden wordt en het niet afdoen met ‘ik red mezelf wel’

Vanuit de overheid moet de betrokkenheid van meet af aan strakker zijn. Zien wie achter het Burger Service Nummer ‘hangt’. Weten wat voor vlees je in de kuip hebt en aan wie de uitkering verstrekt wordt. Natuurlijk zijn er contactmomenten, uiteraard. Maar helaas veel te weinig wie is wie. Of zoals Jörgen Raymann aan z’n gasten vraagt ‘wie is je moeder, wie is je vader’. Veel te weinig diepgang in de 1 op 1 gesprekken. Het blijft oppervlakkig. Er is gewoon geen budget voor. Geld is er wel maar voor andere zaken.

Bij een goede begeleiding in het begin van het werkzoekende traject kan de schade beperkt worden. Is de kloof slechts een greppeltje en is de energie nog aanwezig.

Voor de 50 plusser geldt; realiseer je het is geen schande werkzoekende te zijn, het kan de beste overkomen.

Voor de betrokken instanties; het is geen schande menselijkheid en betrokkenheid te tonen. Zou mooi zijn als daar budget voor vrij gemaakt kan worden. De medewerkers van de betrokken afdelingen moeten de tijd krijgen en nemen om de werkzoekende te leren kennen. Direct handelen en niet pappen en nathouden.

Jul 012016
 

Ik heb er al eerder over geschreven. Op Facebook. Ander publiek, minder groot bereik dus nu via deze weg. Snelheid. We gaan alsmaar sneller, snellere internetverbindingen, telefoons, laptops, tablets en natuurlijk auto’s! Want daar gaat dit stuk snelheid over. In onze wijk hebben we heel veel 30 km zones. Voor alle overige wegen binnen onze wijk geldt uiteraard de aangegeven snelheid.
Snelheid, onzinnige snelheid. Mijn straat is ook een 30 km zone. Helemaal in het begin (2001) was dat al zo. Toen echter gingen ze met ± 100 km per uur door onze straat. Als bewoners hebben we daar behoorlijk gewag van gemaakt bij de gemeente. Niet snel daarna werden er ‘drempels’ geplaatst. Het is meer een bobbel dan een drempel maar goed….Ik woon ter hoogte van zo’n drempel. Aan weerszijden van de drempel kan je, als je een auto hebt, de auto parkeren. Als dat gebeurt dat is de automobilist verplicht over het obstakel te rijden. Dat kan niet met 100 km of met 70 km per uur. Maar 50 km lukt toch aardig bij sommigen. Maar, en nu komt het, er staan niet altijd auto’s geparkeerd aan weerszijden van het obstakel. En dan zijn er wijkgenoten die daar dankbaar gebruik van maken! Wanneer ik uit het keukenraam naar rechts kijk komen ze vanaf de Dotterbloem rustig de bocht om. Onze straat oogt redelijk overzichtelijk en er wordt dan ook flink gas gegeven. Ik schat in zomaar 70 km per uur. Hoppa.

En dat is bij mij in de straat. Door heel Stadshagen zijn dit soort taferelen aan de orde van de dag. De Werkerlaan……..oversteekpunt tussen de beide scholen. Er is een snelheid vertragend obstakel geplaatst waarbij overstekende fietsers en wandelaars op een eilandje in het midden hun heil moeten zoeken voor langsrazende snelheidsmaniakken. Het obstakel leent zich blijkbaar uitstekend om de stuurmanskunsten onder hoge snelheid op de proef te stellen. Met ware doodsverachting steken de mensen hier over. De grijns die je terug ziet bij sommige bestuurders, als je die al kan zien vanwege de snelheid, is beangstigend.

Werkerlaan aan de andere kant, nabij de prachtige natuur en de Milligerplas. Als je de wijk uit rijdt staat het er duidelijk; 60 km zone. Halverwege deze weg staat, tussen de bomen verscholen een steunmast voor oa. ons telefoonverkeer. Ik heb de indruk die mast wel eens te hebben zien bewegen als er een auto voorbij kwam met een snelheid vele malen hoger dan de 60 km die aangegeven staat. Soms, heel soms, worden daar snelheden gehaald die duizelingwekkend zijn. Voor dat stukje dan. Snelheden waarbij mijn honden praktisch worden meegezogen en wapperend aan de lijnen mij stomverbaasd aankijken.

Blijkbaar is snelheid iets wat we als relatief ervaren. Ik heb auto’s zien accelereren tussen de rotonde bij het strandhuis en de rotonde Mastenbroekerallee/Milligerlaan, niet normaal. Een afstand van een kleine 500 meter volgens Google maps, afstand meten. En de snelheid die gehaald wordt, ongelofelijk. Laat ik vooral mezelf niet vrijpleiten en de onschuldige pias uithangen. Uiteraard constateer ook ik wel eens een iets hoger snelheid weergegeven op de snelheidsmeter in de auto dan door de borden is aangegeven. We zullen het nagenoeg allemaal wel eens hebben. Maar er zitten er tussen……..en dan heb ik het in deze over ouders met de kleine kinderen achterin. Niet de snotapen die een week hun rijbewijs hebben en aan hun vriendjes willen laten zien dat zij echt kunnen rijden. Nee ouders, mannen en vrouwen waarvan je redelijkerwijs mag verwachten dat zij a) besef van snelheid en tijd hebben en b) verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Wellicht is het zo dat de verwachtingen nooit zijn uitgesproken in hun bijzijn. Dat kan natuurlijk. Dat leidt dan weer tot ergernissen van mijn kant. Zo werkt dat nu eenmaal.

Ouders dus. Mensen eigenlijk zoals jij en ik. Jonge ouders, ouders van mijn leeftijd. Maar vooral ouders. Mensen die toch, als geen ander,moeten weten hoe het is als je kind iets overkomt. Die hun kroost vastsnoeren in de als beste geteste autostoeltjes van honderden euro’s. Mensen die traphekjes plaatsen in huis, kindersluitingen op de kastjes hebben en alle overige veiligheidsvoorzieningen hebben aangeschaft om maar te voorkomen dat er ongelukken gebeuren in huiselijke kring.

Diezelfde mensen jagen op een gehaaste ochtend met 70 km per uur langs fietsende kinderen van andere ouders. Soms zit er nog geen duimdikte tussen fiets en auto. Onderwijl wordt ook nog achterom gefoeterd tegen de wel heel vervelende kinderen achterin! Zij zijn het die er opnieuw voor hebben gezorgd dat ouder lief weer zo laat van huis is gegaan. Tenslotte ga je als ouder zijnde niet de hand in eigen boezem steken als je een kwartier langer bent blijven liggen. Daar heb je de kinderen voor. Met het gelaat deels richting kroost achterin, deels op de weg en deels richting de smartphone die niet op handsfree staat maar waar partnerlief nog even een appje doet wat jij als chauffeur allemaal vergeten bent, gaat het kneiterhard richting het eerste afleverpunt. De auto voor deze gejaagde mag zich ineens verheugen op de volle aandacht van de chauffeur. De felrode remlichten priemen je tegemoet als de wagen aansluit in een rij van langzaam rijdende tot stilstaande auto’s. De blik gaat weer naar de achterbank, er lijkt zich iets af te spelen als ‘zie je nu wel, alles staat vast, komen we weer te laat en dat is jullie schuld’

Stiekem hoop ik dat de chauffeur door het wachten in de rij toch iets tot bedaren komt. Die hoop vervliegt als ik de auto de rotonde over zie gaan en een zwarte pluim uitlaatzooi aangeeft dat het gaspedaal weer gevonden is. Verbaasd zie ik de een na de ander hetzelfde doen. Gelukkig hier en daar een uitzondering. Tenslotte bevestigen die de regel.
Ik zou het echter liever andersom zien. Dat er zo nu en dan eens een iemand tussen zit die wat harder rijdt. Of is dat een Utopische gedachte? Voorzichtig aan doen!

May 092016
 

Zeven uur gaat de wekker. Voor de eerste keer. Half geeuwend naar de badkamer strompelend besef ik me dat ik het geluid hoor van regen. En niet zo’n beetje. Met bakken komt het hemelse water naar beneden. Waar het de grond voed en samen met de zon nieuw leven laat ontstaan. Wat dat dan ook moge zijn. En kijk ,dat er iets groeit en later ook bloeit, prima. Maar laat het dan regenen op het moment dat ik NIET de honden uit moet laten.

Ja ik weet, we hebben er zelf voor gekozen om die 2 belhamels in huis te halen. Overigens heeft u, niet hondenbezitter, wellicht ooit gekozen voor kinderen en bent u in de gezegende omstandigheid geweest deze ook op de wereld te zetten. Welnu vooraleer u tot de som komt de honden weg te doen om zo het probleem op te lossen, wil ik u verzoeken na te denken over uw op de fiets wegbreng momenten met uw kinderen in de stromende regen. Snapt u?

Om alvast te wennen aan het met bakken naar beneden komen is het een goed plan onder de douche te gaan staan. Het best simuleer je dat natuurlijk met water wat, qua temperatuur, nagenoeg gelijk is aan dat van het regenwater buiten. Maar………dat gaat me net iets te ver. Na een warme douche kleed ik me aan en bereid me voor op het echte werk. Met de oude joggingbroek aan loop ik de trap af om onder aan de trap te worden begroet door 2 doldrieste husky’s . Je snapt het niet. Zij hebben een vele malen beter gehoor dan ik heb. Zij horen toch ook dat het met bakken de lucht uit komt? Nou dan. Kap met enthousiast doen.

Het moet er toch van komen. De stevige (berg)wandelschoenen floppen soepel over mijn voeten, de regenjas geeft weerstand. Die lijkt meer te zeggen ‘doe het nou niet’ ik hijs de honden in het tuig en gaan met die banaan.  Als ik 4 seconden later met ze aan de stoeprand sta (ze moeten altijd wachten met oversteken) en ik zachtjes ‘oké’ zeg, ten teken dat ze mogen oversteken, gaat dat al niet echt enthousiast. Ook zij hebben het duidelijk  wat minder naar hun zin. Terecht. Ze zijn in no time van Husky veranderd in zeehond. Afijn, ik start mijn ronde met de honde.

Ik ben nog geen 10 meter onderweg of ik zie het eerste vuil in de berm liggen. Het is net of met dit hondenweer alles meer in het zicht komt te liggen. Of ik ben deze morgen natuurlijk retescherp! Maar dat komt in de regel niet voor, voor 08:00 uur. Dus is het de regen. Het vuil is een folder en nog iets papierachtigs. Iets verderop liggen lege plastic flesjes waar voorheen energy drank  in heeft gezeten. Weer verder leeg pakje shag, blikjes, flesjes, papier, plastic tassen etc. Waarschijnlijk heeft het met mijn algehele gemoedstoestand van dat moment te maken maar verdrietig wordt ik er wel van. Wat een rotzooi in mijn directe omgeving.

Zwerfvuil! Zou het er anders hebben gestaan was er waarschijnlijk veel meer aandacht voor geweest; zwerfuil.

Ik sta iedere keer als ik er langs rijd weer versteld van de hoeveelheid afval die men weggooit in de bocht bij de afrit Arnhem centrum komende vanuit Zwolle. Niet normaal, een container vol zooi ligt daar voor het oprapen.

Heb mij nooit beseft dat er ook bij ons zoveel zooi in de directe omgeving ligt. Niet normaal. Waar komt dat vandaan? Hoe kan dit? Wie heeft er geen idee van wat hij/zij doet bij het weggooien van een plastic flesje?

Gewoonweg asociaal. Dat er personen zijn die zoiets doen. En dan kan ik me er heel druk over maken, wat ik soms ook wel doe. Maar zin heeft het niet. Als grote campagnes als ‘met hetzelfde gemak gooi je het in de afvalbak’ al niet helpen dan ben ik roepende in de woestijn.

Maar hé, ik zou ik niet zijn als ik toch roep. Want helemaal niets doen is niet echt iets voor mij. Misschien moeten we met z’n allen maar weer eens, na 7 jaar, de zwerfvuilactie op touw zetten.

Gewoon met een paar mensen per straat, wijkdeel, weet ik veel de boel opruimen. En al schrijvend dacht ik kom, ik kijk even op de site van de Rova, misschien kunnen zij faciliteren. En wat zie ik daar? Rova is, eigenlijk zoals het hoort, goed bezig.

Kijk maar eens op de website www.mooi-schoon.nl En kom dan ook in actie tegen zwerfvuil. Velen gingen u voor.  Uiteraard kunt u zelf ook een actie aanmaken. Misschien zit uw wijk of wijkdeel er al tussen. Kom op doe mee.

Het is toch mooi als we van vuil zijn verschoond?

Dec 222015
 

Tweet Op het moment van schrijven hebben we net een fikse nachtvorst achter de rug. Sommige mensen moesten wel 10 minuten krabben om de auto rijklaar te krijgen. 10 Minuten! En dat op een mensenleven. Niet te doen. En er staat ons nog wat te wachten, als je de voorspellingen mag geloven. Voor het eerst […]

Oct 302015
 

Tweet U heeft er vast ook wel eens over gehoord of gelezen. Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Wie zijn dat eigenlijk? Hoe komt dat eigenlijk? Wat voor type mens is dat die een afstand tot de arbeidsmarkt heeft? In onze maatschappij praat men over afstand tot de arbeidsmarkt als men, om wat voor […]

Sep 252015
 

Tweet Ik had laatst een gesprek met een Wajonger. Hij, want dat is ie, is Wajonger omdat gebleken is dat hij een vorm van Autisme heeft. Intelligente jongeman met een fris uiterlijk en sportief gekleed. Je ziet het niet aan de buitenkant. Dat is ook gelijk het verraderlijke van sommige vormen van autisme, je ziet […]

Sep 032015
 

Tweet Wij zijn op dit moment, wij zijn PEC Zwolle United, gemeente Zwolle, Manpower en de BC Group, druk doende met het project ‘werken aan minder bijstand’ Doel hiervan is om mensen met een grotere afstand tot de arbeidsmarkt, door middel van het grote netwerk van voorgaande genoemden, weer een plek in de arbeidsmarkt te […]

Apr 092015
 

Tweet Over hoe het begon Yes! De kogel is door de kerk. We zijn toegelaten tot de WSNP! Joepie de poepie. WSNP hoor ik vragen, Google het even, scheelt mij nu even uitleggen. Joepie de poepie? Als je de WSNP in gaat? Welke mongool kan daar nou blij van worden? Wij dus! Waarom? Ga er […]

Jul 022014
 

Tweet Terug van weggeweest las ik laatst iemand schrijven over zijn opa. Hij wilde graag, op momenten, zijn opa zijn. Dingen waren toen (lang geleden) makkelijker volgens hem. Je werkte, kwam moe thuis, at, rookte een paar sigaretten of sigaren, nam een jenevertje of een beugelfles, gaf aan welk beleg op brood moest aan moeders […]

Apr 142014
 

Tweet Het is even geleden maar ik ben er weer hoor! Eigenlijk en feitelijk ook niet weggeweest. Maar soms nemen andere zaken je zodanig in beslag dat je niet toekomt aan bloggen. Vandaag zie ik op Facebook een, niet al te nieuw stuk, voorbij komen in Vrij Nederland door Vera Keur en Theo van Stegeren […]